K(r)ampeer verhalen

We wilden dit weekend eigenlijk bijna internationaal gaan. Maar goed, “bijna” koopt geen biefstuk, dus het werd Steenbergen. Wereldstad in Noord-Brabant. De reden? Strategisch perfect zodat Barbara met onze Rottweiler Tinus naar de IGP-training kon, terwijl ik plichtsgetrouw de loodszware taak op me nam om op de toko te passen. Oftewel: de caravan bewaken vanaf de luie stoel.

De Thee-maffia van de boerencamping

Bij aankomst werden we direct geconfronteerd met de hiërarchie op het terrein. De eigenaresse straalde in alles uit dat zij de absolute “bazin” was. Haar regime werd gerund vanuit het lokale theehuis, waar ze de scepter zwaait over maar liefst 80 smaken thee.

Denk je dat je gewoon een menukaart krijgt? Vergeet het maar. Dit is een psychologisch spel. Je moet blind ruiken aan naamloze potjes. Pas als je hebt gekozen, vertelt de Bazin wat je daadwerkelijk gaat drinken. Barbara ging de gok aan en eindigde met een brouwsel dat ergens tussen smaaknummer 132 en vloeibaar mysterie in zat. Ze heeft het overleefd en opgedronken, dus het zal wel goed zijn geweest. Ik nam strategisch eieren voor mijn geld en bestelde gewoon zwarte koffie.

Nadat de Bazin ons had goedgekeurd, mocht de caravan naar zijn plek. We hadden specifiek gevraagd om plekje 16. We kregen plekje 8. Waarom? Omdat er op 16 al iemand stond. Welkom op de boerencamping; logica is hier een optie, geen vereiste.

Wind, onopgeloste mysteries en een harige klopgeest

Het weer deed ook deze keer weer een duit in het zakje: onstuimig, luidruchtig en bij vlagen hondenweer. De nachten waren dus weer heerlijk onrustig door het lawaai van de wind. Het plan was om eindelijk eens die luifel te testen en te kijken wat er mis mee is. Resultaat: er zitten nog steeds twee stokken muurvast die er met geen mogelijkheid uit willen. En aangezien onze vaste ‘Super Buurman’ uit de vorige blogs nergens te bekennen was, blijft de luifel vooralsnog een onopgelost technisch mysterie.

Gelukkig hadden de campinggasten genoeg ander entertainment: Tinus. Onze viervoeter heeft een nieuwe hobby ontdekt. De caravandeur in tweeën klappen, zijn kop naar buiten steken, op de rand leunen en de buurt overzien. Een koninklijke inspectie, tot groot vermaak van de buren.

Wat de buren niet zien, maar wel horen, zijn de “klopgeesten” in onze caravan. Dat is de staart van Tinus die met het ritme van een drilboor tegen de houten kastjes slaat. Niet alleen overdag, maar bij voorkeur ook ’s ochtends om exact 06:00 uur, wanneer hij besluit dat we wel genoeg geslapen hebben. Het begint met die ritmische klop-klop-klop tegen het houtwerk, een minuut later is Barbara definitief klaarwakker, en weer een minuut later kan ze de wandelschoenen aantrekken. Een feilloos ochtendritueel.

Overlevingstactieken en standje ‘piano’

Zondag was ik de koning te rijk. Barbara was de hele dag aan het hollen op het trainingsveld, dus ik had het rijk alleen. Eerst even schaamteloos gebakken eieren scoren in het theehuis, en daarna door met mijn favoriete hobby: exact hetzelfde doen als thuis. Helemaal niets. Een beetje internetten en YouTube-vlogs kijken van idioten die bij min 30 in het poolgebied kamperen in een tentje. Heerlijk kijken is dat, met een comfortabele 20 graden in je eigen beschutte caravan.

Maandag brak het onvermijdelijke moment van opruimen en schoonmaken aan. En hier moet ik heel eerlijk zijn: Barbara heeft het zware werk gedaan. Mijn lichaam besloot namelijk dat een bloedsuiker-hypo van 2.7 een goed idee was. Op dat moment ga ik direct in standje ‘piano’ (lees: roerloos op de bank zitten en suikers tanken).

Nadat ik weer was opgelapt en de caravan strak in de stalling stond, hebben we de auto nog even over de grens in België volgegooid. Want 40 eurocent per liter besparen laat een dief van zijn eigen portemonnee niet liggen.

Op naar het échte werk

Denk je dat we nu rustig thuis op de bank gaan zitten? Absoluut niet. De volgende trip is alweer volledig gepland en geboekt. We gaan de actieradius flink vergroten: Den Helder. Maar liefst zes dagen lang.

De Bazin en haar 80 theepotjes laten we achter ons. De vastgelopen luifelstokken gaan weer mee. Tinus staat alweer klaar bij de deur, Barbara heeft de regie, en de caravan rolt binnenkort weer. Den Helder, zet je schrap!