Het begin
“De Grote Caravanqueeste“
Het begon allemaal zo onschuldig. Barbara en ik, twee volwassen mensen met een werkend verstand en een stabiel leven, besloten dat wat ons ontbrak in dit aardse bestaan een *caravan* was. Niet zomaar een caravan. Een mooie caravan. En die twee woordjes — “mooie caravan” — zouden de volgende weken ons kompas worden, onze Heilige Graal, en uiteindelijk ook de bron van een diep, bijna spiritueel lijden.
—
Kandidaat 1: De Tijdcapsule
We reden vol goede moed naar een adres ergens in een dorp dat op Google Maps bestond maar in het echt moeilijk te vinden was. Een man met een snor die er al sinds 1987 op stond begroette ons hartelijk en wees trots naar zijn caravan.
“Bouwjaar?” vroeg ik zakelijk.
“Karakter,” zei hij.
De caravan rook naar een combinatie van natte hond, oude frituurvet en existentiële wanhoop. Op de muur hing nog een kalender van 2003. Er stond een foto van een onbekende familie bij een meer. Niemand op die foto zag er gelukkig uit. Barbara deed één stap naar binnen, deed één stap terug naar buiten, en zei met de diplomatie van iemand die iemand anders zijn gevoelens wil sparen: “Wat een *karakter*.”
We reden zwijgend terug.
—
Kandidaat 2: De Droom Die Net Iets Te Duur Was
Nummer twee was prachtig. Echt prachtig. Glanzend, ruim, met een keuken waar je daadwerkelijk iets in kon koken zonder je elleboog door een raam te stoten. Barbara’s ogen begonnen te glinsteren op een manier die ik normaal alleen zie als er taart in de buurt is.
Toen noemde de verkoper de prijs.
Ik lachte. Hij lachte niet mee. Barbara’s ogen doven langzaam uit, als een computer die afsluit.
“Is dat inclusief de onderstel-renovatie die hij nodig heeft?” vroeg ik hoopvol.
“Nee,” zei hij.
“Het tentluifel?”
“Nee.”
“De herinneringen aan betere tijden?”
We reden terug.
—
Kandidaat 3: De Foto Was Een Leugen
Ooit gefotoshopt gezien hoe iemand een appartement van 38m² er uit laat zien als een ruim stadspaleis? De caravanmarkt heeft dit principe volledig omarmd. Op de foto’s leek kandidaat drie een slanke, frisse vakantieverblijfplaats. In werkelijkheid was het een doorleefde kolos waarvan ik vermoed dat hij zwaarder was dan onze auto, onze auto’s buren en een flink deel van hun schuur.
“Hij rijdt heerlijk,” verzekerde de eigenaar ons.
“Hij rijdt?” vroeg Barbara.
“Trekkend dan. Je merkt hem bijna niet.”
Ik keek naar de caravan. Ik keek naar onze auto. Ik dacht aan de natuurwetten. We reden terug.
—
De Ware
En toen, op een dag waarop we al met de instelling van twee oorlogsveteranen vertrokken waren — geen verwachtingen, geen emoties, gewoon professioneel beoordelen en teruggaan — stond hij daar.
Strak. Schoon. Redelijk geprijsd. Geen mysterieuze vlekken. Geen bijgeluiden als je op de vloer stapte. De eigenaar was een normale mens die gewoon een caravan verkocht en er geen filosofische verhandeling aan vastknoop.
Barbara keek mij aan.
Ik keek Barbara aan.
“Doen,” zei ze.
“Doen,” zei ik.
—
Thuiskomst en het Grote Poetsen
En nu staat hij voor onze deur. Onze caravan. Wit en trots, licht glinsterend in het Noord-Brabantse zonnetje. We hebben hem gepoetst — nou ja, voor zover nodig. Er zijn grenzen aan de toewijding die een mens op een zaterdagmiddag kan opbrengen.
Binnenkort gaat hij naar de stalling, waar hij een paar dagen in stille waardigheid zal staan wachten. Want over een aantal dagen halen we hem weer op. Pakken we Tinus in. En gaan we op pad.
—
De Grote Vraag: Waarheen?
De wereld ligt open. De mogelijkheden zijn eindeloos. We overwegen momenteel twee opties die verder uit elkaar liggen dan het heelal groot is:
**Optie A:** De Zwarte Cross. Onze caravan als rustig eiland in een zee van metalheads, bier en geluidsoverlast die je ook na drie dagen nog in je oren hoort. Tinus waarschijnlijk overprikkeld maar diep van binnen in zijn element.
**Optie B:** Een naturistencamping. De ultieme test van wie Barbara en ik werkelijk zijn als mensen. En ook de definitieve manier om te ontdekken of caravankeuken-licht echt zo flatterend is als men beweert.
We gaan het onderzoeken. Zorgvuldig. Wetenschappelijk. Met de ernst die dit besluit verdient.
Wordt vervolgd — in ieder geval komende zomer. Met Tinus Van’tVoske In onze caravan. Op een *boerenkamping*.
*Want zo begint het altijd.*
