Dag 2: Superbuurman, Storm en Stroom – Het Caravan Avontuur gaat van start
Of: hoe je met duct tape, chocola en een tatoeage de wereld redt
Dag twee. De zon schijnt. De vogels zingen. Wij voelen ons alsof we zijn overreden door de caravan zelf. Maar laat me bij het begin beginnen.
Superbuurman Verschijnt
Elke camping heeft er één. Die ene buurman die alles weet, alles heeft en alles kan. Op onze camping heet die man geen Bob, geen Henk, geen Gerard.
Hij heet Super buurman.
En dat is niet zomaar een bijnaam die wij hem hebben gegeven. Nee. Deze man heeft het er letterlijk op laten zetten. Op zijn arm. In inkt. Voor altijd.
En weet je wat? Hij heeft er geen woord van gelogen.
Want terwijl wij als twee stadskinderen stonden te staren naar onze Mover — dat wonderbaarlijke apparaat waarmee je een caravan van 1500 kilo op afstand kunt besturen alsof het een Scalextric-autootje is — wees Superbuurman met één zelfverzekerde vinger naar de hoofdschakelaar. Die zat natuurlijk precies op de plek waar je hem niet zoekt. Want dat is de wet van de caravan: als jij het niet weet, zit het daar.
Klik. Mover werkt. Wij juichen als idioten.
Maar Superbuurman was nog niet klaar met ons redden.
Want het gas. Het gas. Bleek dat je daar een tang voor nodig hebt. Een specifieke tang. Een tang die niemand meeneemt tenzij je weet dat je hem nodig hebt. Wat wij dus niet wisten.
Superbuurman wel. Uiteraard. Die man heeft waarschijnlijk ook een tatoeage van een tang, maar dat hebben we niet gevraagd.
Gas: aangesloten. Superbuurman: de absolute held van campingveld 14B.
De Nacht: Een Productie Van Het Weer
Dan. De nacht.
Nu moet ik eerlijk zeggen: wij hadden ons mentaal voorbereid op Tinus. Want Tinus — onze vierbenige campinggenoot — heeft in het verleden bewezen dat hij de slaap van een gezin kan ruïneren met het vakmanschap van een ervaren saboteur.
Maar Tinus sliep. Of beter gezegd: Tinus probeerde te slapen. Want de storm besloot onze kleine caravan als speeltje te gebruiken.
De wind gierde. De caravan schudde. En wat bleek? Ergens onder de caravan zat een los stukje metaal dat bij elke windstoot enthousiast meedeed. Niet subtiel. Niet zacht. Gewoon: BANG. BANG. BANG.
Tinus vond dit verwarrend.
Wij ook.
Maar Barbara — en hier moet ik even een moment van stilte inlassen voor de onbezongen held van deze nacht — Barbara stond op. Barbara pakte de duct tape. Barbara kroop onder de caravan, in het donker, in de storm, en tape dat stukje metaal vast alsof ze een F1-monteur is tijdens een pitstop.
Daarna, want de nacht was toch al verloren, liep ze nog een rondje met Tinus. In de storm. Waarbij ze, en ik citeer haar eigen woorden, “net niet uit haar verschoning is gewaaid.”
Ik lag binnen. Ik heb haar aangemoedigd. Vanaf de slaapzak.
Het Stroom Mysterie
Dan nog het kleine raadsel van de stroom die er af en toe gewoon… mee ophield.
Grote storing? Technisch defect? Geest van de camping?
Nee.
Een emmertje.
Iemand had een emmertje over het aansluitpunt gezet. Waarschijnlijk met de beste bedoelingen. Maar het gevolg was dat ons stroomaansluiting af en toe besloot het voor gezien te houden. Geen stroom, geen verwarming, geen lamp, geen niets.
Een emmertje. We kamperen nu twee dagen en we zijn al verslagen door een emmertje.
De Dakluifel: Een Soloact
En dan. De ster van de nacht. De ware slaapkiller.
De dakluifel.
Ingevouwen. Tegen de caravan aan. Veilig, zou je denken. Maar de wind dacht daar anders over. De wind zag in die luifel een uitdaging. Een ritme. Een instrument.
Bam. Bam. Bam-bam. Bam.
Elke keer als we bijna wegsliepen: bam. Niet te repareren. Niet te stoppen. Gewoon ondergaan, zoals je veel dingen in het leven ondergaat.
Rond 9:30 uur werden we wakker. Gebroken. Hol van oog. Stijf van lijf.
Leuk hoor, vakantie met de caravan!
De Redding Komt In Chocoladevorm
En toen. Toen liep de eigenaresse van de camping langs.
Met een handje vol chocolaatjes. Omdat het Pasen is.
En ik zweer je: geen enkel vijfsterrenhotel, geen enkel roomserviceontbijt, geen enkele ochtendkoffie heeft ooit zo goed gevoeld als die kleine chocolaatjes op dat moment.
De storm? Vergeten. De luifel? Vergeven. Het emmertje? Bijna grappig.
De Taken Zijn Verdeeld
Barbara is op dit moment vertrokken om een teamlid aan te moedigen die een kwalificatiewedstrijd loopt met zijn hond. Want Barbara is zo’n mens die ook in haar vakantie anderen steunt.
Ik bewaak de camping.
Officieel.
Ik zit dus in de zon, schrijf dit blogje, en kijk af en toe of Superbuurman nog ergens nodig is.
Hij heeft zijn tatoeage niet voor niets.
Tot dag 3. Als de luifel het tenminste overleefd heeft.
Tja, ik heb veel gedacht aan jullie vannacht toen ik de slaap niet kon vatten omdat de wind om de flat gierde. Jullie worden wel beproefd hė?